Konstanty Wincenty Plejewski

Konstanty Wincenty Plejewski herbu Lubicz był polskim duchownym rzymskokatolickim i biskupem pomocniczym płockim. Urodził się 7 kwietnia 1767 roku w Górznie. Święcenia diakonatu otrzymał 29 maja 1790 roku, a prezbiteratu 6 czerwca tego samego roku. 24 listopada 1823 roku papież Leon XII prekonizował go biskupem pomocniczym diecezji płockiej oraz biskupem in partibus infidelium laganijskim. Sakrę biskupią przyjął 8 lutego 1824 roku z rąk biskupa płockiego Adama Michała Prażmowskiego. Współkonsekratorami byli Feliks Łukasz Lewiński i Józef Marceli Dzięcielski.

W 1830 roku Plejewski zadeklarował wsparcie finansowe uczestników powstania listopadowego, lecz nie spełnił tej obietnicy mimo interwencji osób wspierających powstanie. Pozostał biskupem pomocniczym płockim do śmierci. Zmarł 24 lutego 1838 roku we wsi Łazy, między Płockiem a Warszawą, podczas podróży na pogrzeb arcybiskupa warszawskiego Stanisława Choromańskiego. Został pochowany w katedrze płockiej. W 1854 roku kapituła katedralna ufundowała mu epitafium w kaplicy św. Zygmunta.

Na podstawie artykułu „Konstanty Wincenty Plejewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.